تبلیغات
پرستاری
یکشنبه 28 اسفند 1390  ساعت 21 و 37 دقیقه و 24 ثانیه    ویرایش: - -

داروهای رایج حین CPR

          Epinephrine

دسته دارویی: سمپاتوممتیک، کاتکول آمین

اشکال دارویی:Amp 1mg/ml

مکانیزم اثر:

مهمترین اثر در ایست قلبی، تحریک گیرنده های بتا2 در عروق مغزی و کرونری است که منجر به افزایش پرفیوژن می شود

با تحریک گیرنده های آلفا1 در عروق محیطی موجب افزایش فشار خون سیستولیک میشود

با تحریک گیرنده های بتا1 درقلب اثرات اینوتروپیک و کرونوتروپیک مثبت دارو روی قلب ظاهر می شود

          موارد مصرف:

          فیبریلاسیون بطنی
تاکیکاردی بطنی بدون نبض
آسیستولی
جدایی الکترومکانیکال قلب
برادیکاردی علامت دار

          مقدار مصرف:

          داخل وریدی:

          دوز اولیه  1mg در فواصل 5-3 دقیقه به میزان 1mg  تکرار شود.

          بهتر است بدنبال هربار تزریق 20cc مایع وریدی تزریق شود

          از طریق داخل تراشه قابل تجویز است.

          در تحقیقات جدید دوز 3تا5 میلی گرم هر5 دقیقه تجویز می شود

          درصورت عدم تاثیر اپی نفرین از وازوپرسین بصورت تک دوز 40 واحد استفاده می شود.

          موارد احتیاط

          اجتناب از تجویز همزمان اپی نفرین با مواد قلیایی

          احتمال ایجاد ایسکمی قلبی

          احتمال افزایش اکتوپی های قلبی

          Atropine sulfate

دسته دارویی: پاراسمپاتولیتیک، واگولیتیک، ضد آریتمی

اشکال دارویی: Amp0.5mg/ml

          موارد مصرف

          در درمان اولیه برادیکاردی علامت دار با افزایش تون پاراسمپاتیک

          آتروپین در برادیکاردی و ایست قلبی بدلیل تحریک شدید واگ بسیارموثر است

          کاهش ترشحات راه هوایی واتساع راه هوایی باعث بهبود تهویه ریوی

          مقدار مصرف

          در بیماران بدون ایست قلبی و دچار برادیکاردی علامت دار 0.5mg و هر5-3 دقیقه تکرار می شود تا ریت قلب به بالای 60 بار در دقیقه برسد

          حداکثر3میلی گرم

          در تزریق داخل تراشه: 2-1 میلی گرم رقیق شده با 10 سی سی آب مقطر

          موارد احتیاط

          در دوزهای زیر 0.5mg احتمال بروز برادیکاردی پارادوکسیکال وایجاد فیبریلاسیون بطنی

          تاکیکاردی

          احتمال بروزVTوVFدربیماران با ایسکمیک قلبی

          تزریق اشتباه در حضورVF می تواندباعث تبدیل فیبریلاسیون خشن به فیبریلاسیون لطیف شده و پاسخ به شوک را ضعیف می کند.

          ایجاد سندرم آنتی کولینرژیک به علت دوز بالای دارو

          Lidocain

          مکانیزم اثر: تضعیف اتوماتیسیته بیش از حد اکتوپیهای بطنی

          باعث تسهیل هدایت در گرهAV

          اثرات ضد فیبریلاسیون

          موارد مصرف

          اولین داروی ضد آریتمی برای درمان VF,VT در صورت عدم دسترسی به آمیودارون

          مقدار مصرف

          دوز حمله ای: 1mg/kg در VFبه میزان 1.5mg/kg

          دوز بعدی 0.5mg/kg بعد از بلوس اول

          دوز بعدی 0.5-0.75mg/kgبعد از10-5 دقیقه درصورت پایداربودن اکتوپیهای بطنی

          حداکثر دوز مجاز: 3mg/kg

          دوز درمانی:2-4mg/min

          دوز نگهدارنده:مقدار آن  0.5دوز درمانی است1-2mg/min

          مصرف داخل تراشه:2الی2/5برابر دوز وریدی

          موارد احتیاط

          استفاده از لیدوکائین بدون محافظ

          درسالمندان بالای 70 سال حداقل دوزنگهدارنده

          احتمال تغییرات نورولوژیک در دوز بالای دارو و تضعیف میوکارد


ادامه مطلب   


نظرات()  
یکشنبه 28 اسفند 1390  ساعت 10 و 25 دقیقه و 33 ثانیه    ویرایش: - -

 

جایگذاری سوند ادراری در مردان

اندیکاسیون‌ها

از جایگذاری سوند ادراری در مردان برای مقاصد تشخیصی و درمانی استفاده می‌گردد. در جنبه درمانی می‌توان از سوند برای کاهش فشار مثانه در بیماران دچار احتباس ادراری حاد یا مزمن در نتیجه وضعیت‌هایی چون انسداد مجاری ادراری زیر مثانه یا مثانه نوروژنیک استفاده نمود. در مبتلایان به هماچوری آشکار ممکن است سوندگذاری‌ و سپس شست‌وشو برای خارج کردن خون و لخته‌ها از مثانه لازم گردد. در جنبه تشخیصی می‌توان از جایگذاری سوند ادراری جهت گرفتن نمونه ادرار غیرآلوده برای آزمون‌های میکروب‌شناختی، اندازه‌گیری برون‌ده ادراری در بیماران به شدت ناخوش یا طی اقدامات جراحی و یا اندازه‌گیری حجم ادرار باقی‌مانده پس از ادرار کردن در صورت عدم دسترسی به روش‌های غیرتهاجمی (مثل سونوگرافی) استفاده کرد.

http://www.salamatiran.com/Images/News/Larg_Pic/7-3-1387/IMAGE633474925552500000.jpg

http://www.salamatiran.com/Images/News/Larg_Pic/7-3-1387/IMAGE633474925557500000.jpg

نباید از سوند گذاری به عنوان درمان روتین بی‌اختیاری ادراری استفاده نمود. در صورت امکان باید از اقدامات کمتر تهاجمی (مثل پد بی‌اختیاری، سوندگذاری متناوب یا سوندهای پوشاننده پنیس(1)) بهره گرفت تا از ایجاد عوارض ناشی از سوند پایدار جلوگیری به عمل آید. به علاوه در برخی بیماران، جراحی برای تصحیح بی‌اختیاری یا استفاده از داروهای ضد موسکارینی می‌تواند مفید باشد.

 

کنترا اندیکاسیون‌ها

تنها کنترا اندیکاسیون‌ مطلق جایگذاری سوند ادراری عبارت است از آسیب به پیشابراه (چه تایید شده و چه مشکوک). آسیب به پیشابراه معمولا در بیمارانی وجود دارد که دچار ترومای قابل ملاحظه به لگن یا شکستگی لگن شده‌اند. یافته‌های فیزیکی مرتبط با آسیب به پیشابراه عبارتند از وجود خون در مئاتوس پیشابراه و هماچوری آشکار (که در بیش از 90 موارد گسیختگی پیشابراه یافت می‌شود)، هماتوم پرینه و «بالا بودن
(high-riding)»
غده پروستات. ممکن است بالا بودن غده پروستات در اثر وجود هماتوم بزرگ لگن مخفی شود یا در صورتی که بیمار به خاطر تندرنس ناحیه، مایل به انجام معاینه دقیق نباشد، نادیده گرفته شود. در صورت شک به آسیب به پیشابراه، استفاده از اورتروگرافی رتروگراد قبل از سوندگذاری اجباری است.

کنترا اندیکاسیون های نسبی جایگذاری سوند ادراری عبارتند از تنگی پیشابراه، جراحی اخیر پیشابراه یا مثانه و مقابله یا عدم همکاری بیمار.

 

آمادگی

وسایل مورد نیاز برای جایگذاری سوند ادراری غالبا در یک مجموعه آماده موجودند. این مجموعه نوعا حاوی دستکش استریل، محلول ضدعفونی‌کننده، پارچه [شان] استریل، سوند فولی، لوبریکان استریل، فورسپس و پنبه توپی، آب مقطر جهت پر کردن بالون و لوله و کیسه جمع‌آوری ادرار است. دیگر تجهیزات مورد نیازی که غالبا در این مجموعه آماده نیستند، عبارتند از لیدوکایین غلیظ، نوارچسب یا وسیله دیگری برای ثابت کردن سوند به بیمار و گاه محلول ضدعفونی کننده.

انواع سوندهای ادراری با اندازه‌های مختلف موجود است. بیشتر از سوند فولی (سوندی با مجرای دو گانه و نوک مستقیم) استفاده می‌گردد. نوک سوند کوده (caude') نیمه سفت و خمیده است و جایگذاری سوند را در بیماران دچار بزرگی پروستات تسهیل می‌نماید. سوندهای سه مجرایی (سه راه) مسیری اضافه برای شست‌وشوی مثانه دارند. بیشتر سوندها دارای یک بالون احتباسی در انتهای دیستال خود هستند که وقتی با آب پر شود، سوند را در محل خود در مثانه نگه می‌دارد.

برای بیشتر مردان، اندازه مناسب سوند 16 یا 18 فرنچ است. ممکن است در بیماران دچار تنگی پیشابراه، سوندهای کوچک‌تر (14-12 فرنچ) و در بیماران مبتلا به بزرگی پروستات، سوندهای بزرگ‌تر (24-20 فرنچ) جهت جلوگیری از گره خوردن (kinking) سوند در هنگام عبور از پیشابراه پروستاتی، لازم باشد. در بیماران دچار هماچوری آشکار نیز باید از سوندهای بزرگ‌تر استفاده نمود تا از انسداد مجرا توسط لخته‌های خون و متعاقبا احتباس ادراری پیشگیری شود.

بسیاری از سوندها از لاتکس ساخته شده‌اند؛ البته انواع سیلیکونی نیز برای مبتلایان به حساسیت یا آلرژی به لاتکس موجودند. سوندهای دارای پوشش آلیاژ نقره در مقابل رشد باکتری مقاوم هستند و در بیماران پرخطر از نظر ابتلا به عفونت می‌توان از آنها استفاده نمود.

 

سوندگذاری

تمام وسایل را وارسی کنید و در میز کنار تخت در دسترس قرار دهید. برای بررسی تمامیت کارکرد دریچه، موقتا بالون احتباسی را باد کنید و سوند را به لوله روی کیسه جمع‌آوری وصل کنید.

بیمار را روی برانکارد در وضعیت خوابیده به پشت قرار دهید و اگر ختنه نشده است، پره‌پوس را کاملا عقب بکشید. با یک سرنگ بدون سوزن 15-10 میلی‌لیتر لیدوکائین غلیظ را وارد مئاتوس پیشابراه نمایید تا مخاط بی‌حس و پیشابراه متسع گردد؛ در این صورت سوندگذاری تسهیل می‌شود. پس از تزریق لیدوکائین نوک پنیس را چند دقیقه فشار دهید تا ژل در پیشابراه باقی بماند.

جایگذاری سوند ادراری تحت شرایط استریل انجام می‌گیرد و در ادامه کار باید همیشه دستکش استریل به دست داشت. پس از پوشاندن ناحیه عانه و پروگزیمال ران‌ها با پارچه، شفت پنیس را با دست غیرغالب خود بگیرید و پنیس را در حالت کشیده با زاویه قائمه نسبت به صفحه بدن بیمار نگه دارید. اکنون این دست غیراستریل محسوب می‌شود و نباید پنیس را رها یا وسایل استریل را لمس کند. گلنس پینس را با حرکت چرخشی و با استفاده از پنبه توپی آغشته با ماده ضد عفونی‌کننده پاک کنید.

قبل از داخل کردن سوند، نوک آن را با ژل استریل یا لیدوکائین غلیظ لغزان کنید. در صورت استفاده از سوند کوده، نوک آن را در وضعیت ساعت 12 بالا بگیرید تا عبور آن از لوب میانی غده پروستات تسهیل گردد. سوند را به ملایمت وارد مئاتوس کنید و آن را در پیشابراه به آهستگی به سمت پروگزیمال برانید. اگر در این مرحله با مقاومت زیادی مواجه هستید، سوند را به زور نرانید زیرا این رویکرد احتمالا ناموفق خواهد بود و ممکن است به ترومای پیشابراه بینجامد. در فاصله 20-16 سانتی‌متری که ناحیه اسفنکتر خارجی است، ممکن است مقاومتی احساس گردد. از بیمار بخواهید اسفنکتر را شل کند و نفس عمیقی بکشد؛ این کار ممکن است عبور سوند را تسهیل نماید. سوند را تا سطح قسمت باد کردن بالون پیش برانید.

ورود ادرار به لوله جمع‌آوری کننده، به معنای مناسب بودن موقعیت سوند است. اگر ژل لغزان‌ساز کاتتر را مسدود کرده یا مثانه‌ خالی باشد، ممکن است جریانی ایجاد نگردد. سوند را با سالین پاک کنید؛ بازگشت آزاد ادرار یا سالین، مناسب بودن موقعیت سوند را تایید می‌کند. سپس بالون را با 10 میلی‌‌لیتر آب باد کنید (ظرفیت بالون در انواع سوندهای مختلف ممکن است فرق داشته باشد؛ برای دانستن حجم مناسب قسمت باد کرده را در انتهای دیستال سوند وارسی کنید). فقط باید از آب استفاده نمود چرا که هوا ممکن است از بالون نشت کند و سالین ممکن است کریستالیزه شود و باعث کارکرد نادرست دریچه یا انسداد مجرا شده، مانع خالی شدن مناسب گردد. بسیار مهم است که بالون هنگامی پر شود که کاتتر به طور کامل جایگذاری شده است تا از باد شدن آن در داخل پیشابراه اجتناب گردد.

سرانجام سوند را به عقب بکشید تا بالون مقابل جدار مثانه قرار بگیرد. در بیماران ختنه نشده، جهت پیشگیری از پارافیموز (paraphimosis) اطمینان حاصل نمایید که پره‌پوس به موقعیت آناتومیک خود برگشته است. با نوارچسب یا یک وسیله تثبیت‌کننده دیگر، سوند را به ران یا جدار قدامی شکم بیمار ثابت کنید و کیسه جمع‌آوری را آویزان قرار دهید.

 

رفع مشکل

در بیماران دچار بزرگی پروستات ممکن است در فاصله 20-16 سانتی‌متری، مقاومت در برابر راندن سوند ایجاد گردد. در این بیماران سوندگذاری موفق با سوند کوده حاصل می‌شود. در صورت در دسترس نبودن سوند کوده، می‌توان از سوند فولی و بزرگ (24-20 فرنچ) استفاده نمود. باید از استفاده از سوندهای کوچک پرهیز نمود زیرا ممکن است درصورت مواجهه با مقاومت گره بخورند.

اگر در اثر فیموز شدید یا تنگی مئاتوس نتوان سوند را وارد نمود یا اگر حین وارد کردن سوند مقاومت زیادی وجود داشته باشد، باید به مشاوره اورولوژی اقدام نمود. اگر سوند در پیشابراه گره بخورد و ترشح خونی دیده شود، امکان دارد پیشابراه سوراخ شده باشد. در این صورت باید سوند را درآورد و دیگر تلاشی در جهت راندن سوند ننمود و اقدام به مشاوره اورولوژی کرد.

 

عوارض

عفونت‌های مجاری ادراری پس از جایگذاری سوند ادراری شایع هستند و در 10-3 بیماران به ازای هر روز داشتن سوند رخ می‌دهند. هر چند بسیاری از عفونت‌ها تنها باکتریوری بی‌علامت هستند، در برخی موارد، پیلونفریت، باکتریمی و اوروسپسیس ایجاد می‌‌گردد. امکان ایجاد بیماری خطرناک یا مرگ واقعا وجود دارد زیرا معلوم شده است که عفونت‌های بیمارستانی مجاری ادراری، زمان بستری در بیمارستان را 3 روز افزایش می‌دهند و میزان مرگ و میر را در بیماران دارای سوند 3 برابر می‌کنند. بیمارانی که در معرض خطر بیشتری برای عفونت‌های مرتبط با سوند قرار دارند، عبارتند از سالمندان، دیابتی‌ها و مبتلایان به نارسایی زمینه‌ای کلیه یا بیماری‌های پیشرفته تهدیدکننده حیات.

موثرترین راه برای پیشگیری از عفونت‌های مجاری ادراری، اجتناب از سوندگذاری در حد امکان است. در صورت ضرورت سوندگذاری، اقدامات پیشگیرانه عبارتند از استفاده از روش سوندگذاری کاملا آسپتیک، بسته نگه داشتن سیستم جمع‌آوری ادرار با دقت و کاهش مدت سوندگذاری. استفاده روتین از آنتی‌بیوتیک‌های پروفیلاکتیک مفید نیست و تکثیر گونه‌های مقاوم را باعث می‌گردد. البته برای بیماران پرخطر از نظر ابتلا به عفونت و بیمارانی که تحت برخی اقدامات تهاجمی از جمله رزکسیون پروستات از طریق پیشابراه و پیوند کلیه قرار دارند، باید درمان آنتی‌بیوتیکی مدنظر قرار گیرد.

دیگر عوارض سوندگذاری عبارتند از پارافیموز و تروما به پیشابراه و مثانه. گاه ممکن است در اثر انسداد مجرای دوم یا کارکرد نادرست دریچه، خالی کردن بالون احتباسی مقدور نباشد. در صورت معیوب بودن دریچه، بریدن بازوی کناری و برداشتن دریچه ممکن است مشکل را حل کند. در صورت عدم موفقیت این کار، مشاوره اورولوژی اندیکاسیون دارد چرا که ممکن است لازم باشد بالون از طریق سوپراپوبیک و تحت هدایت سونوگرافی سوراخ شود.

منبع: نشریه نوین پزشکی شماره ۴۲۱

   


نظرات()  
یکشنبه 28 اسفند 1390  ساعت 09 و 58 دقیقه و 09 ثانیه    ویرایش: - -

فشار انسداد نبض

باد کردن کاف تا یک سطح اختیاری با خطر باد کردن بیش از حد و ناراحتی بدون دلیل بیمار یا تخمین کمتر از حد فشارخون سیستولی همراه است. برای جلوگیری از تخمین کمتر از حد فشارخون به علت ایجاد وقفه در سمع، باید فشار انسداد نبض را تعیین نمود. این کار می‌تواند برای تخمین فشار مناسب ابتدایی باد شدن کاف مورد استفاده قرار گیرد. وقفه سمع هنگامی ایجاد می‌شود که به دنبال پیدایش اولین صدا، قطع متناوب صداهای کوروتکوف ابتدایی وجود دارد. این حالت با احتمال بیشتری در بیماران مسن‌ دچار پرفشاری خون وجود دارد و ممکن است به تخمین کمتر از حد فشارخون سیستولی بینجامد. تخمین فشارخون سیستولی با اولین اندازه‌گیری فشار انسداد نبض، به اجتناب از اندازه‌گیری اشتباه فشارخون سیستولی کمک می‌کند.

جدول1. اندازه‌های کاف فشارخون

محیط بازو)سانتی‌متر(

ابعاد محفظه )سانتی‌متر(

اندازه کاف


26-22

22×12

بازوی بزرگسال- کوچک

34-27

30×16

بازوی بزرگسال

44-35

36×16

بازوی بزرگسال- بزرگ

52-45

42×16

ران بزرگسال

به منظور اندازه‌گیری فشار‌ انسداد نبض، با لمس نبض رادیال، کاف را با سرعت تا فشار تقریبا mmHg‌80 پر کندی، سپس سرعت باد کردن را تا تقریبا mmHg‌10 در هر 3-2 ثانیه کاهش دهید، در این حالت به فشاری که در آن نبض قطع می‌شود توجه کنید. پس از آنکه نبض قطع شد، کاف را با سرعت 2 میلی‌متر جیوه در ثانیه خالی کنید و در این حالت دقت کنید که نبض چه زمانی پدیدار می‌شود. این فشار، نشان‌دهنده فشار انسداد است.

http://www.salamatiran.com/Images/News/Smal_Pic/12-2-1388/400.jpg

شکل 3. وضعیت قرارگیری کاف فشارخون.

اندازه‌گیری فشارخون

صفحه بل گوشی را روی شریان براکیال قرار دهید و فشار متناسبی وارد نمایید تا انتقال خوب صدا بدون اعمال فشار بیش از حد بر شریان امکان‌پذیر گردد. به منظور اجتناب از صداهای زاید در هنگام خالی کردن کاف، مطمئن شوید که گوشی با لباس بیمار یا کاف فشارخون در تماس نیست. پس از آنکه فشار انسداد نبض تعیین‌ شد، اندازه‌گیری شنیداری فشارخون را با بادکردن سریع کاف تا سطح mmHg‌30-20 بالاتر از فشار انسداد نبض آغاز نمایید. سپس کاف را با سرعت 2 میلی‌متر جیوه در ثانیه خالی کنید و در این حال به صداهای کوروتکوف گوش دهید.

صداهای کوروتکوف

هنگامی که کاف خالی می‌شود، جریان خون متلاطم (turbulent) شریان براکیال مجموعه‌ای از صداها را ایجاد می‌کند. به طور کلاسیک، این صداها براساس 5 مرحله توصیف شده‌اند. مرحله 1 با یک صدای واضح ضربه‌ای مکرر مشخص می‌گردد که با پدیدار شدن مجدد نبض قابل لمس همزمان است. پیدایش اولین صدای مرحله 1 معادل فشارخون سیستولی است.

طی مرحله 2، سوفل‌های قابل سمعی در صداهای ضربه‌ای شنیده می‌شوند. در مراحل 3 و 4، هنگامی که اندازه‌گیری فشار به فشار دیاستولی نزدیک می‌شود، تغییرات کم صدا شدن در صداهای ضربه‌ای رخ می‌دهند (معمولا در فاصله mmHg‌10 تا فشارخون دیاستولی حقیقی). مرحله 5 درواقع یک صدا نیست؛ این مرحله ناپدید شدن صداها را نشان می‌دهد و معادل فشارخون دیاستولی حقیقی است.

به منظور حصول اطمینان از رسیدن به فشار دیاستولی، به خالی کردن فشار کاف به میزان mmHg‌10 دیگر کمتر از صدای پنجم کوروتکوف ادامه دهید.

حداقل 2 بار فشارخون را با فواصلی به مدت حداقل یک دقیقه اندازه گیری کنید. میانگین اندازه‌گیری‌ها را به عنوان فشارخون بیمار ثبت نمایید.


 

ادامه مطلب   


نظرات()  
یکشنبه 28 اسفند 1390  ساعت 09 و 55 دقیقه و 07 ثانیه    ویرایش: یکشنبه 28 اسفند 1390 ساعت 10 و 14 دقیقه و 26 ثانیه

اندازه گیری فشار خون1

اندیکاسیون‌ها

اندازه‌گیری فشارخون در تمام مواردی که ارزیابی سلامت قلبی‌ـ‌عروقی در آنها ضروری است از جمله غربالگری پرفشاری خون و پایش اثربخشی درمان در مبتلایان به پرفشاری خون اندیکاسیون دارد. در شرایط سرپایی معمول، اندازه‌گیری فشارخون در حقیقت به طور غیرمستقیم انجام می‌گیرد. تکنیک‌های صحیح برای حصول اطمینان از اندازه‌گیری‌های یکنواخت و قابل اعتماد حایز اهمیت هستند.

کنتراندیکاسیون‌ها

اندازه‌گیری فشارخون در شریان براکیال عموما اقدامی ساده و بدون عارضه است. با این حال، وضعیت‌هایی وجود دارد که در آنها فشارگیری از یک بازوی خاص ممکن است مناسب نباشد؛ چنین وضعیت‌هایی شامل موارد زیر است: وجود یک شانت شریانی ـ وریدی، جراحی اخیر گره لنفاوی زیربغلی یا هرگونه دفورمیتی یا تاریخچه جراحی که با دسترسی صحیح یا خونرسانی به بالای بازو تداخل کند. در صورتی که این کنتراندیکاسیون‌های نسبی وجود داشته باشند،‌ فشارخون باید در بازوی طرف مقابل ارزیابی شود. همچنین ممکن است مشکلاتی از قبل وجود داشته باشند که با صحت یا تفسیر مقادیر اندازه‌گیری شده تداخل‌کنند از جمله کوارکتاسیون آئورت، ناهنجاری‌‌های شریانی ـ وریدی، بیماری انسدادی شریانی یا وجود برویی در منطقه آنته‌کوبیتال. در صورتی که نتوان از هیچ‌کدام از بازوها استفاده کرد، ممکن است اندازه‌گیری فشارخون در پا اندیکاسیون پیدا کند.

تجهیزات

تجهیزات ضروری برای اندازه‌گیری فشارخون شامل گوشی و فشارسنج است. لوله گوشی باید به اندازه کافی بلند باشد تا اجازه دهد که فرد فشارگیرنده در هنگام مشاهده مانومتر در سطح چشم‌ها، صداهای کوروتکوف(Korothoff) را نیز سمع نماید. استفاده از طرف بل صفحه گوشی سمع صداهای کوروتکوف با فرکانس پایین را تسهیل می‌نماید. دستگاه فشارسنج متشکل از یک کاف فشارخون حاوی یک محفظه قابل اتساع، یک پمپ لاستیکی با یک دریچه قابل تنظیم برای دمیدن هوا، لوله‌هایی که کاف را به محفظه متصل می‌کنند و یک فشارسنج است(شکل1). بازرسی و تنظیم دوره‌ای تجهیزات به منظور حصول اطمینان از مناسب بودن وضعیت کارکردی دستگاه ضروری است. برای اندازه‌گیری صحیح، تنظیم به تناوب هر 6 ماه توصیه می‌شود.

http://www.salamatiran.com/Images/News/Smal_Pic/12-2-1388/201.jpg

شکل 1. تجهیزات مورد استفاده در اندازه گیری فشارخون.

بسیاری از موسسات مانومترهای جیوه‌ای را از نظام بالینی خارج کرده‌اند و آنها را با مانومترهای غیرمایع (aneroid) جایگزین نموده‌اند. مراحل مورد نیاز برای اندازه‌گیری صحیح فشارخون با یک مانومتر آنرویید یا جیوه‌ای یکسان هستند.

 

آمادگی

اتاق معاینه باید آرام و دارای دمای مناسب باشد. به طور ایده‌آل، فشارخون نباید در صورتی که بیمار اخیرا مشغول فعالیت فیزیکی بوده، سیگار کشیده، کافئین مصرف کرده یا طی 30 دقیقه قبل غذا خورده، اندازه‌گیری شود.

 

وضعیت قرارگیری بیمار

وضعیت صحیح قرارگیری بیمار برای اندازه‌گیری صحیح فشارخون ضروری است. پشت و پاهای بیمار باید تکیه‌گاه داشته باشند، ران‌ها روی هم قرار نگیرند و پاها روی یک سطح سفت قرار داده شوند.

بازویی که برای اندازه‌گیری فشارخون مورد استفاده قرار خواهد گرفت باید تا شانه برهنه شود و اگر آستین لباس بیماری بالا زده می‌شود باید شل باشد تا با جریان خون یا قرار گیری مناسب کاف فشارخون تداخل نکند. بازوی بیمار باید تکیه‌گاه داشته باشد و هم‌سطح قلب قرار گیرد. مانومتر باید همتراز چشمان فرد فشارگیرنده قرار داشته باشد.

 

اندازه‌ بازو

یک اشتباه شایع در اندازه‌گیری فشارخون استفاده از یک کاف با اندازه نامناسب است. کاف‌های با اندازه کوچک به تخمین بیش از حد فشارخون منجر می‌شوند. انتخاب یک کاف با اندازه مناسب نیازمند ارزیابی محیط بازوی بیمار در ناحیه میانی بازو است. نقطه وسط فاصله میان آکرومیون و زایده اوله‌کرانون، نقطه میانی بازو را مشخص می‌نماید (شکل2). سپس محیط بازو در این ناحیه اندازه‌گیری می‌شود.

http://www.salamatiran.com/Images/News/Smal_Pic/12-2-1388/300.jpg

شکل 2. انداز هگیری های بازو برای ارزیابی اندازه کاف.

اندازه ‌کاف

کاف‌ها معمولا با نشانگرهای خطی به منظور تسهیل در انتخاب کاف مناسب، مشخص می‌شوند. خط شاخص به طور عمودی نسبت به طول کاف قرار دارد و نشانگر خط‌کشی به موازات طول کاف امتداد می‌یابد. هنگامی که کاف به دور بازوی بیمار پیچیده شده است، خط شاخص باید درون محدوده نشانگر خط‌کشی بیفتد و نقطه میانی محفظه باید روی شریان براکیال قرار گیرد.

علاوه بر خطوط شاخص و نشانگر خط‌کشی، کاف‌ها اغلب اندازه یا محدوده اندازه‌ها را نشان می‌دهند (به طور مثال بزرگسال یا بزرگسال بزرگ). اندازه‌های درج شده روی کاف باید با محیط بازو مطابقت داشته باشند (جدول1). اگرچه اینها ممکن است راهنمایی‌های سودمندی باشند، مهم‌ترین نکته آن است که کاف مورد استفاده براساس اندازه‌گیری بازو و تناسب میان خطوط شاخص و نشانگر خط‌کشی در هنگام قرارگرفتن کاف بر روی بازوی بیمار انتخاب شده باشد. کاف بسیار کوچک ممکن است به طور کاذب سبب اندازه‌گیری بالای فشارخون شود.

 

بستن کاف

کاف باید بر روی بازوی برهنه، تقریبا 2 سانتی‌متر بالای چین آرنج قرار گیرد به طوری که خط وسط محفظه (که معمولا توسط کارخانه سازنده مشخص شده است) مستقیما روی شریان براکیال قرار گیرد (شکل 3). کاف باید محکم بسته شود ولی باید به گونه‌ای باشد که اجازه دهد 2 انگشت به زیر آن بلغزد.

ادامه مطلب   


نظرات()  
شنبه 27 اسفند 1390  ساعت 09 و 58 دقیقه و 34 ثانیه    ویرایش: - -

آموزش به بیمارباکم کاری تیروئید

1.    به بیمار اموزش دهید که خستگی بیش از حد و ریزش مو و پوست خشک وگرفتگی صدا واز بین رفتن میل جنسی نشانه های کم کاری تیروئید میباشد

2.علایم خفیف کم کاری تیرویید از قبیل خستگی درد عضلانی و گیجی ممکن است از نظر بیمار یا خانواده به عنوان فرایند طبیعی سالمندی تلقی شود.

3.طی درمان باید مراقب تداخل هورمونهای تیروییدی با سایر داروها باشید هورمونهای تیروییدی ممکن است باعث افزایش گلوکز خون شوند بنابراین لازم است دوز انسولین یا داروهای ضد دیابت تنظیم شود

4. بیمار باید در فعالیتها در محدوده توانایی اش برای جلوکیری از عوارض بی حرکتی شرکت کند.

.5ر بیماران مبتلا به کم کاری تیرویید به علت تغییر وضعییت دفع وسوخت و ساز مواد تضعیف وضعیت تنفسی  و کاهش  سرعت متابولیسم تجویز داروها باید با رعایت کامل احتیاط انجام شود.

.6بیمار باید برای کاهش لرز از پتو و لباس اضافی استفاده کند از به کار بردن بالشتکهای گرماده یا پتوهای برقی خودداری شود زیرا خطر گشاد شدن عروق محیطی و به دنبال ان اتلاف بیشتر گرمای بدن و احتمال بروز کلابس عروقی افزایش می یابد.

7..پس از درمان موقیت امیز کم کاری تیرویید وبهبود علایم بعضی از بیماران با یاداوری پیشرفت و تشدید علایم دچار افسردگی یا خشم می شوند باید بیمار و خانوادهاش اگاه باشند که علایم و ناتوانی در تشخیص امری شایع است و قسمتی از سیر بیماری کم کاری تیرویید را تشکیل می دهد . گاهی اوقات بیمار وخانواده اش در ارتباط با مسایل و واکنشهای هیجانی به کمک و مشاوره نیاز پیدا می کنند.

8.بیما باید چگونگی مصرف داروها و نیز اثرات مثبت و عوارض جانبی انها را به طور کامل بداند و در صورت بروز مشکل به پزشک خود مراجعه کند.

 9.صرف داروهای تجویز شده را حتی پس از رفع علایم ادامه دهید.

10.بیمار وخانوادهاش معمولا نسبت به تغییرات ناشی از کم کاری تیرویید بسیار نگران هستند پرستار به انها اطمینان می دهد که بسیاری از علایم پس از بهبود از بین میرود.

11.لزوم انجام ازمایشات دوره ای  و نشانه های مصرف کمتر یا بیشتر از حد مورد نیاز داروها را بدانید ودر صورت بروز مشکل با پزشک مشورت کنید.

12.رژیم غذاتی مناسب برای کاهش وزن و پیشگیری از عوارض رژیم کم کالری سرشار از فیبر مثل سبزیجات و با مایعات فراوان است.

13.به بهداشت و اجتناب از عفونت والودگی اهمیت فراوان دهید.

   


نظرات()  
  • کل صفحات:5  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  •   

پرستاری