تبلیغات
پرستاری - مدیریت خطر
جمعه 26 اسفند 1390  ساعت 11 و 44 دقیقه و 08 ثانیه    ویرایش: - -

مدیریت خطر 

چكیده: خطر اجتناب ناپذیر است. اما قوانین رقابتی، شركت‌ها و سازمان‌ها را مجبور می‌سازند تا نگاه دقیق‌تری به استراتژی‌های مدیریت خطر داشته باشند وبدین طریق كارآیی عملیاتی و مزیت رقابتی‌شان را افزایش دهند.

مدیریت اثربخش خطر سبب بهبود اتخاذ تصمیم می‌شود. شما می‌توانید به كمك مدیریت خطر به طور چشمگیری با استفاده از تكنولوژی اطلاعات از اتلاف بودجه در زمینه تكنولوژی اطلاعات و دوباره كاری كاهش دهید.

تكامل مدیریت خطر

خطر محرك بسیار قدرتمندی است. امروزه شكست در مدیریت خطر می‌تواند سبب از دست دادن نیروی انسانی حرفه‌ای، از دست دادن شركای تجاری، از دست دادن بازار یا فرصت‌های درآمدزایی و از همه بدتر از دست دادن كامل عملیات كسب و كار شود. هر سازمانی با خطر دست و پنجه نرم می‌كند، اما اگر خطر بدرستی درك و مدیریت شود، می‌تواند به مزیت رقابتی تبدیل گردد.

در حالیكه نقش مدیریت خطر در محیط كسب و كار امروزی منحصر به فرد است، مدیریت خطر به تنهایی مساله تازه‌ای نیست. استراتژی‌های سنتی مدیریت خطر بر كنترل خطرات شناخته شده و ناشناخته با هدف به حداقل رساندن احتمال و هزینه روی دادن آنها متمركز هستند. با این تعریف خطر فقط تهدید محسوب می‌شود.

بعلاوه، سازمان‌ها مدیریت خطر را به عنوان عامل فعال كننده كسب و كار می‌دانند. این دیدگاه جدید، نه تنها خطر را تهدید نمی‌داند، بلكه فرصت جدیدی تلقی می‌كند كه می‌تواند اهرمی برای ساخت محصولات جدید، خدمات جدید، مدل‌های جدید كسب و كار و راه‌های جدیدی برای رقابت در بازار باشد. امروزه سازمان‌های موفق، استراتژی‌هایی را می‌سازند كه مدیریت خطر را با خطر متوازن نماید تا بدین ترتیب نوآوری افزایش یابد و در بازار جایگاه ویژه‌ای برای سازمان ایجاد گردد.

نقش منحصر به فرد مدیریت توسعه نرم افزار

سازمان‌ها برای بهبود عملیات خود به طور فزاینده‌ای به تكنولوژی اطلاعات وابسته می‌شوند. تكنولوژی اطلاعات برای رسیدن به این اهداف كسب و كار، به طور گسترده‌ای به نرم‌افزار وابسته است . در نتیجه مدیریت تكنولوژی اطلاعات تاثیر بسزایی در كاهش خطرات منفی دارد.

با این وجود، مدیریت صحیح خطر نیازمند درك عمیق از پویایی تیم پروژه، نیازهای تكنولوژی، چالش‌های فرایند و چالش‌های خارج از محیط تكنولوژی است. تصمیمات اتخاذ شده در این زمینه برای رفع خطرات و به حداكثر رساندن ارزش پروژه‌های نرم‌افزاری بسیار حائز اهمیت هستند. مدیریت فعالانه خطر به بهره‌گیری از فرصت‌ها و انجام سریعتر نوآوری‌ها كمك می‌كند.

تلفیقی از افراد، فرایند و تكنولوژی مناسب

مدیریت موفق خطر منتج از مدیریت خطرات در سطح تیم توسعه نرم‌افزار است - جایی كه مدیریت خطر، بخش ضروری از مدیریت پروژه محسوب می‌شود و در سطح سازمانی، جایی كه انتظارات سطح اجرایی با توجه به محدودیت‌ها، فرصت‌ها، هزینه‌ها ، زمان بندی‌ها و كیفیت تعریف می‌شوند، است.

سازمان‌ها به منظور سرمایه‌گذاری در فرصت‌ها باید سه اصل را مد نظر داشته باشند:

اول، مدیریت خطر باید از دیدگاه سازمانی مورد بررسی قرار گیرد. تصمیمات اتخاذ شده باید در زمینه‌های مالی، فروش و بازاریابی صورت گیرد. برنامه‌ریزی خطر بهتر است به گونه‌ای باشد كه از یك سو خطر را به حداقل برساند و از سوی دیگر نوآوری را فعال سازد. بدین ترتیب سازمان‌ها بهتر می‌توانند كمكش‌های بین خطراتی كه تاثیر منفی بر كسب و كار دارند و خطراتی كه فرصت‌های جدیدی را به وجود می‌آورند، متوازن سازند.

دوم، سازمان‌ها باید به راه كارها و استراتژی‌هایی كه تهدید خطر را بدون محدود نمودن بهره‌وری و خلاقیت كنترل می‌نمایند، توجه داشته باشند. اكثر سازمان‌ها سعی دارند احتمالات منفی مربوط به خطر را كاهش دهند. اغلب استراتژی‌های محدود كننده غیرضروری توانایی سازمان‌ را در زمینه رقابت، محدود می‌سازند. سازمان‌ها برای بهره‌گیری از خطرات و تبدیل‌شان به فرصت‌ها باید نوع خطر را شناسایی نمایند.

سوم، سازمان‌ها باید توجه ویژه‌ای به خطرات داشته باشند، به گونه‌ای كه مهارت‌های تیم‌های سازمان‌، فرایندهای تحت نفوذ این تیم‌ها و محصولات و زیر ساخت‌های منتج از سازمان تكنولوژی اطلاعات را مورد آزمایش قرار دهند. این موارد در مدیریت خطر حائز اهمیت هستند. اشتراك بین افراد، فرایندها و تكنولوژی، زیربنای مدیریت خطر هستند.

 

از مدیریت غیرفعالانه تا مدیریت فعالانه

تصمیم‌گیری بهتر، ارزیابی فرصت‌ها و پشتیبانی اجرایی از مزایای مدیریت خطر محسوب می‌شوند. این موضوع در یك سازمان توسعه نرم‌افزار به معنای تكمیل به موقع پروژه، حداقل دوباره كاری و حداقل هزینه‌ها و توانایی در پیش‌بینی نیازمندی‌ها و رضایت مشتری است. در تحلیل اخیر برنامه‌های نرم‌افزاری، برنامه‌هایی كه در آنها به مدیریت خطر توجه شده بود، از نظر هزینه 17 درصد و از نظر زمان‌بندی 14 درصد در مقایسه با برنامه‌هایی كه در آنها به مدیریت خطر توجه شده بود، كارآیی داشتند.

با این وجود، حصول پشتیبانی اجرایی برای اهداف مدیریت خطر تكنولوژی اطلاعات، فرایندی مستمر است كه برای موفقیت در این زمینه با توجه به نوع سازمان‌ها گام‌های زیر مثمرثمر خواهند بود:

- بررسی فرهنگ شركت، در هنگام تدوین برنامه مدیریت خطر. درك این مطلب كه چه دیدگاهی در زمینه خطر در سازمان وجود دارد. آیا اغلب خطر منجر به شكست می‌شود یا موفقیت؟ سطوح فعلی خطر چه تاثیری بر رشد نوآوری یا رقابت‌پذیری در بازار دارند؟ راه كارهایی را در نظر بگیرید كه از سازمان‌ در برابر تاثیر منفی خطر محافظت نماید.

- سناریوی خطرات تكنولوژی اطلاعات را به اصطلاحات كسب و كار تبدیل نمایید. نیازهای خاص سازمان را در سطح كلان شناسایی و سناریوی تكنولوژی اطلاعات را به مفاهیم هزینه، درآمد، سود و اثر بخشی رقابت تفسیر نمایید. نیازهای مشتریان و شركای كسب و كار را دریابید و آنها را در برنامه‌ریزی خطر لحاظ نمایید.

- فعالانه كشمكش‌هایی را كه برای رسیدن به اهداف مدیریت خطر باید در نظر گرفت، تفسیر نمایید. اغلب كنترل بیش از حد خطر می‌تواند تحویل به موقع را به تعویق بیندازد، كشمكش‌ها به شما كمك می‌كنند تا تصمیمات بهتری را برای سازمان‌ اتخاذ نمایید.

- استراتژی‌های غیرفعالانه و فعالانه و بودجه مورد نیاز برای هر یك را كشف نمایید.

برخی از عوامل خطر سبب لطمه زدن به سازمان می‌شوند و برای رفعشان به سرمایه‌گذاری‌هایی نیاز است. در سایر سناریوهای خطر باید تیمی برنامه را مدیریت نماید تا هزینه‌های خطر جبران شوند.

- درك حوزه رقابتی و عوامل خطر تاثیر گذار بر رقبایتان. اندكی از سازمان‌ها خطر را بدرستی مدیریت می‌نمایند. درك جایگاه سازمان برای رقابت اثر بخشی، ارزش استراتژیك سرمایه گذاری در مدیریت خطر را تشریح می‌كند.

- سرمایه‌گذاری در فرایندهای دراز مدتی كه سبب بهبود می‌شوند.

- توجه به بهبود‌هایی كه حتی با سرمایه‌گذاری‌های اندك حاصل می‌شوند.

 

اولین مطلبی كه باید بدان توجه نمود این است كه خطرات منفی با این فرض كه تا زمانی كه تبدیل به مشكل نشده‌اند، ملموس هستند، حذف شوند. سازمان‌های موفق به خوبی می‌دانند كه مدیریت خطر، محافظت از آینده تصمیمات فعلی شما است.

مسیر برنامه‌ریزی شده برای مدیریت فعالانه خطر

سازمان‌ها به منظور افزایش موفقیت پروژه‌هایشان شاید بخواهند از یك مدیریت خطر استاندارد و قابل سفارشی برای ارزیابی پروژه‌هایشان استفاده نمایند.

خود ارزیابی

خود ارزیابی نقطه آغاز فعالیت‌های رسمی مدیریت خطر است. هدف از خود ارزیابی درك نیازهای اطلاعاتی بحرانی و منابع ورودی است. بدین منظور می‌توان از پرسش‌های زیر كمك گرفت:

- وضعیت كنونی پروژه‌هایتان چیست؟
- چه پروژه‌هایی در مرحله پیشرفت هستند؟ چگونه این مطلب را می‌دانید؟
- چه پروژه‌هایی در خطر هستند؟ منابع خطر كدامند؟
- چه تدابیری برای حذف خطرات اندیشیده‌اید؟
- چگونه می‌توان در آینده از اینگونه خطرات اجتناب نمود؟

شناسایی پروژه‌های نهایی

همه پروژه‌ها به مدیریت فعالانه خطر نیاز ندارند. به منظور جلوگیری از سربار فرایند در پروژه‌های كوچك و بزرگ و حتی پایلوت، باید اینگونه پروژه‌ها راه با توجه به میزان اهمیت شان برای سازمان‌ بررسی نمود. تحقیقات صنعت نشان می‌دهد كه پروژه‌های زیر در معرض خطر بیشتری قرار دارند

 

منابع خطر

ویژگی‌های پروژه

نیازمندی‌های بروز و قابل درك، ارتباطات و مشاركت تیم .

بزرگ

كمبود مهارت‌ها، تاثیر محیط تولید ناشناخته، ارتباطات و مشاركت تیم.

وابسته به نوآوری

تغییر پویایی بازار، تغییرات تكنولوژی

تحویل در مدت زمان طولانی

 ارتباطات ، فرهنگ، بازه زمانی و چالش‌های فرایند

بهره‌گیری از تیم‌های توزیع شده

توسعه طرح مدیریت خطر

به محض شناسایتی پروژه، شش گام زیر مبنای یك طرح مدیریت فعالانه خطر خواهند بود:

1- شناسایی خطرات- شناسایی عوامل خطر پروژه، بیش از توسعه طرح ضروری است. به منظور اتخاذ تصمیم صحیح باید به خطراتی كه پروژه‌های پیشین با آنها مواجه‌ بودند و طبقه‌بندی عوامل خطرآفرین، توجه نمود تا بتوان علل خطر را پیدا كرد.

2- توسعه خطر مبتنی بر دانش- مدیریت اثر بخش خطر نیازمند تهیه مخزنی از اطلاعات پروژه در هنگام مواجه با خطرات، پروژه‌های مرتبط و اقدامات صورت گرفته است. این مخزن ابزارهای سریع و موثری برای شناسایی خطرات پروژه‌ها ارائه می‌دهد و بدین ترتیب اطلاعات مربوط به پروژه‌ها را بروز نگاه می‌دارد.

3- تحلیل خطر- همه پروژه‌ها با همه خطرات مواجه نمی‌شوند. لذا باید عوامل خطر را برای هر پروژه مشخص نماییم.

لذا می‌توان برای تحلیل خطرات از فرمولی استفاده نمود تا دریابیم كه چرا این عوامل برای پروژه‌ خاصی وجود دارند. برای مثال احتمال اینكه خطری رخ دهد در مقیاس 0 تا 100 خواهد بود، در حالیكه شاید تاثیر آن خطر در مقیاس دیگری تعریف شود.

4- توسعه طرح- پس از شناسایی هر خطر، خطر طبقه‌بندی و تحلیل می‌شود. در اینحالت باید طرحی برای نظارت، اندازه‌گیری و رفع هر یك از خطرات توسعه یابد. این طرح باید شرایط اقتضایی را نیز در نظر بگیرد . شاید متریك‌های منتسب به هر خطر، تكامل خطر را در این فرایند (مثلا زمان تلف شده، بودجه صرف شده، تعداد باگ‌ها) اندازه‌گیری نمایند. برای مثال در خطر بهره‌گیری از تكنولوژی جدید در نرم‌افزارها می‌توان متریك هایی نظیر تعداد باگ‌های كد رادر نظر گرفت.

5- نظارت بر خطر- با پیگیری روند پیشرفت پروژه می‌توان خطرات را اولویت‌بندی و زمان حذف آنها را تعیین نمود. شاید بهتر باشد بازنگری‌های دوره‌ای و منظمی در این باره انجام شود. تكامل هر خطر مبتنی بر متریك‌های مربوطه اندازه‌گیری و مستند‌سازی می‌شود و باید تیم پروژه را تشویق نمود تا خطرات جدیدی را كه در خلال پیشرفت پروژه روی می‌دهند، شناسایی نمایند. با شناسایی خطرات جدید می‌توان به سرعت آنها را تحلیل و نظارت نمود.

6- فراگیری از خطر- مدیریت و تمام افراد سازمان در سراسر فرایند به طور مستمر از خطرات درس‌های مهمی را فرا می گیرند و این امر به آنها كمك می‌كند تا دوباره اشتباهات روی ندهند و با تحلیل علل خطرات می توانند آنها را تقلیل دهند. بدین ترتیب سازمان عملیات خود را در طول زمان بهینه می سازد تا به تدریج علل خطرات را از بین ببرد.

 


 گزارش دهی خطرات به مدیریت

گزارش دهی خطرات به مدیریت نیازمند درك واضح نیازهای اطلاعاتی و سطوح تلورانس خطر است. برای مثال، شاید بهتر باشد كه كار را با گزارش دهی تاثیر خطرات بر SLA یا Service Level Agreements  یا قرارداد كلیدی بین كسب و كار و تكنولوژی اطلاعات، آغاز نماییم. نمودار زیر بیانگر این مطلب است كه سازمان چگونه می‌تواند دیدگاه صحیحی از خطر داشته باشد. در این مثال، هر نقطه در نمودار یكی از خطرات اصلی در پروژه را نشان می‌دهد. بعلاوه هر خطر به پروژه‌های بحرانی به صورت كشمكش در حوزه پروژه، بودجه، كیفیت و زمان نگاشت شده است.


 حصول اطمینان از موفقیت

با توجه به تقاضا برای انجام پروژه با منابع كمتر0، سریعتر و بهتر، مسلما خطر از موارد بسیار مهم در تكنولوژی اطلاعات و مدیریت كسب و كار خواهد بود.  با این وجود، سازمان‌هایی كه به طور اثر بخش خطر را درك و مدیریت نمایند. از فرصت‌های بیشتری بهره‌مند می‌شوند.

مدیریت فعالانه خطر، توجه به مواردی است كه سازمان‌به آنها توجه نمی‌نموده است. مدیریت خطر تصمیم‌گیری‌ها را بهبود می‌بخشد. بدین ترتیب سازمان به چهارچوب استراتژیكی دست می‌یابد و می‌تواند آینده دلخواه خود را خلق نماید.

پنج عنصر اصلی برای موفقیت در كاهش یا حذف خطر عبارتند از:

- بهره‌گیری از مدیریت خطر در تصمیم‌گیری سطح مدیریت ارشد
- درك نقش فرانید در ارزیابی و مدیریت خطر
- یكپارچه‌سازی فعالیت‌های مدیریت خطر با فرهنگ سازمان
- برقراری ارتباط بین خطر و موفقیت سازمان
- همكاری بامدیریت ارشد برای درك سطوح تلورانس خطر

 

 

   


نظرات()  
What is a heel lift?
شنبه 25 شهریور 1396 ساعت 06 و 46 دقیقه و 09 ثانیه
Every weekend i used to pay a quick visit this web site, as i wish for enjoyment, since this this
website conations actually nice funny data
too.
marianelaMenkin.jimdo.com
سه شنبه 17 مرداد 1396 ساعت 08 و 07 دقیقه و 05 ثانیه
When I originally commented I appear to have clicked the -Notify me when new comments are added- checkbox and from now
on whenever a comment is added I recieve 4 emails with
the same comment. Is there a means you can remove me from that service?
Many thanks!
Brett
دوشنبه 25 اردیبهشت 1396 ساعت 16 و 47 دقیقه و 10 ثانیه
Good response in return of this difficulty with solid arguments and describing
all about that.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

پرستاری