تبلیغات
پرستاری - آتل بندی و گچ گیری
یکشنبه 28 اسفند 1390  ساعت 21 و 47 دقیقه و 36 ثانیه    ویرایش: - -

آتل بندی و گچ گیری

درمان گستره وسیعی از اختلالات عضلانی اسکلتی نیازمند استفاده از یک قالب گچی یا آتل است. آتل‌ها بی‌حرکت‌کننده‌هایی هستند که دورتادور اندام را به طور کامل دربرنمی‌گیرند و اجازه می‌دهند تورم روی دهد.

این کیفیت، آتل‌ها را برای درمان وضعیت‌های حاد عضلانی ـ اسکلتی گوناگون که در آنها رخداد تورم مورد انتظار است، نظیر شکستگی‌ها و پیچ‌خوردگی‌های حاد یا برای ثابت کردن ابتدایی شکستگی‌های جا انداخته شده، جابه‌جا شده، یا ناپایدار پیش از مداخله ارتوپدی، ایده‌آل می‌سازد. قالب‌های گچی، بی‌حرکت‌کننده‌هایی هستند که دورتادور اندام را کامل دربرمی‌گیرند. به این علت، قالب‌های گچی بی‌حرکتی بیشتری ایجاد می‌کنند، ولی کمتر امکان پذیرش تورم را دارند، میزان عوارض بالاتری دارند و عموما برای درمان پیچیده و یا قطعی شکستگی نگه داشته می‌شوند. به منظور به حداکثر رساندن منافع، همزمان با به حداقل رساندن عوارض، استفاده از قالب‌های گچی و آتل‌ها معمولا محدود به یک مدت زمان کوتاه است. بی‌حرکت‌سازی بیش از حد ناشی از استفاده مداوم از یک قالب گچی با آتل ممکن است به درد مزمن، خشکی مفصل، آتروفی عضله و عوارض شدیدتر (مانند نشانگان درد ناحیه‌ای پیچیده)(1) منجر شود. تمام بیمارانی که برای آنها آتل یا قالب گچی تعبیه می‌شود نیازمند پایش دقیق به منظور اطمینان از بهبود مناسب هستند. انتخاب یک قالب گچی یا آتل خاص براساس محلی از بدن که تحت درمان قرار می‌گیرد و براساس حدت و پایداری آسیب متفاوت است. اندیکاسیون‌ها و روش‌های به‌کارگیری صحیح برای هر نوع از آتل‌ها یا قالب‌های گچی که به صورت متداول در شرایط مراقبت‌های اولیه مورد استفاده قرار می‌گیرند متفاوت است. این مقاله انواع مختلف آتل‌ها و قالب‌های گچی را که در موقعیت‌های مختلف به کار می‌روند و چگونگی به‌کارگیری هر کدام را توضیح می‌دهد.

مقدمه
پزشکان خانواده اغلب با تصمیم‌گیری درباره به‌کارگیری آتل‌ها و قالب‌های گچی در درمان اختلالات عضلانی ـ اسکلتی مواجه می‌شوند. به همین علت، لازم است که با اندیکاسیون‌ها، روش‌های صحیح، و مشکلات بالقوه قالب‌گیری و آتل‌بندی آشنا باشند تا در حین درمان آسیب‌های ارتوپدی شایع، مراقبت بهینه از بیمار صورت گیرد.
آتل‌ها و قالب‌های گچی آسیب‌های عضلانی ـ اسکلتی را بی‌حرکت می‌کنند، درد را کاهش می‌دهند، و روند بهبود را تقویت می‌کنند؛ با این حال، آنها از نظر ساختار، اندیکاسیون‌ها، مزایا، و خطرات متفاوت هستند. هنگام تصمیم‌گیری در مورد استفاده از یک آتل یا قالب‌ گچی، پزشک باید به یک تشخیص صحیح رسیده باشد و نیز مرحله، شدت و پایداری آسیب؛ نیاز‌های کارکردی بیمار؛ و خطر عوارض را مورد ارزیابی قرار دهد (جدول 1).
از آنجا که آتل‌ها بی‌حرکت‌کننده‌هایی هستند که دورتا دور اندام را کاملا دربرنمی‌گیرند، از این رو قابلیت پذیرش بیشتری برای تورم در مرحله حاد دارند. آتل‌بندی برای انواع گوناگونی از وضعیت‌های ارتوپدی حاد نظیر شکستگی‌ها، دررفتگی‌های مفصلی جا انداخته شده، پیچ‌خوردگی‌ها، آسیب‌های شدید بافت نرم و ترمیم‌های پس از جراحت مفید هستند. هدف آتل‌بندی به صورت حاد عبارت است از بی‌حرکت‌سازی و حفاظت از اندام آسیب دیده، کمک به بهبود و کاهش درد. آتل‌بندی طی مراحل بعدی آسیب یا برای وضعیت‌های مزمن به روند بهبود، کنترل درازمدت درد و تقویت کارکرد فیزیکی کمک می‌کند و پیشرفت روند پاتولوژیک را کند خواهد کرد.
گچ‌گیری مستلزم به کارگیری گچ یا فیبرگلاس در تمام محیط اندام است. قالب‌های گچی بی‌حرکت‌سازی بیشتری فراهم می‌سازند ولی قابلیت پذیرش اتساع کمتری دارند و نیز با عوارض بیشتری همراه‌ هستند. از این رو، معمولا آنها را برای درمان قطعی یا پیچیده شکستگی نگه می‌دارند.
به کارگیری هر گونه وسیله بی‌حرکت‌کننده با عوارض بالقوه‌ای همراه است، ایسکمی، آسیب حرارتی، زخم‌های فشاری، تخریب پوست، عفونت، درماتیت، آسیب عصبی و نشانگان کمپارتمان. این وضعیت‌ها ممکن است صرف نظر از اینکه وسیله به چه مدت مورد استفاده قرار می‌گیرد روی دهند. به منظور به حداکثر رساندن منافع ضمن به حداقل رساندن عوارض، استفاده از قالب‌های گچی و آتل‌ها عموما محدود به مدت زمان کوتاه هستند. بی‌حرکت‌سازی بیش از حد ناشی از استفاده مداوم از یک قالب گچی یا آتل ممکن است به درد مزمن، خشکی مفصل، آتروفی عضله یا عوارض شدیدتر نظیر نشانگان درد ناحیه‌ای پیچیده منجر شود. تمامی بیمارانی که برای آنها آتل یا قالب گچی تعبیه می‌شود نیازمند پایش دقیق به منظور اطمینان از بهبود مناسب هستند.
انتخاب و کاربرد قالب گچی/ آتل
هم قالب‌گیری و هم آتل‌بندی هر دو با قرار دادن اندام آسیب دیده در وضعیت کارکردی خود آغاز می‌شوند. پس از آن برای تهیه قالب گچی، ابتدا یک آسترکشی (Stockinette) روی اندام انجام می‌شود، سپس 2 یا 3 لایه پد پنبه‌ای (ویبریل) دور اندام پیچیده می‌شود و در انتها گچ یا فیبرگلاس به صورت محیطی دور اندام تعبیه می‌شود. به طور معمول، برای دست از پد 2 اینچی، برای اندام‌های فوقانی 4-2 اینچی، برای پا 3 اینچی و برای اندام‌های تحتانی از پدهای 6-4 اینچی استفاده می‌شود.
اما برای آتل‌بندی ممکن است از شیوه‌های مختلفی استفاده شود. یک گزینه به این صورت است که کار مثل تهیه قالب‌ گچی آغاز می‌شود و همچنان که اندام در وضعیت کارکردی خود قرار دارد، آسترکشی تعبیه می‌گردد؛ سپس یک لایه پد پنبه‌ای دورتادوری به صورت همپوشان (به طوری که مقداری از هر دور روی دیگری را بپوشاند) دور اندام پیچیده می‌شود. سپس آتل خیس بر روی پد قرار داده شده و مطابق با برجستگی‌های اندام قالب‌گیری می‌شود،‌ آسترکشی و پد بر روی آتل تا می‌خورند تا یک لبه نرم ایجاد گردد .

 آتل خشک شده در محل خود به وسیله پیچیدن یک بانداژ کشی از سمت دیستال به سمت پروگزیمال ثابت می‌گردد. برای یک فرد بزرگسال با اندازه متوسط، اندام‌ فوقانی نیازمند 10-6 لایه باند گچی است در حالی که اندام تحتانی ممکن است نیازمند 15-12 لایه باشد.
یک جایگزین قابل قبول، ایجاد آتل بدون استفاده از آسترکشی یا پد دورتادوری است. چندین لایه پد که مختصرا عریض‌تر و طویل‌تر از آتل هستند، مستقیما روی آتل خیس و صاف شده قرار داده می‌شوند. سپس هر دو با هم بر روی اندام، قالب‌گیری شده و با بانداژ کشی ثابت می‌شوند
آتل‌های آماده شامل فیبرگلاس و پد پیچیده شده در یک لایه مش نیز موجود هستند. آنها را به راحتی می‌توان برید و بر روی اندام آسیب دیده قالب‌گیری نمود؛ با این حال، آنها گران‌ترند و همیشه در دسترس نیستند. آتل‌های پیش‌ساخته و بدون نسخه ساده‌ترین انتخاب هستند؛ اگرچه کمتر مشتری‌پسند بوده، کاربرد آنها ممکن است به واسط هزینه و در دسترس بودن‌شان محدود گردد.
رایج‌ترین انواع آتل‌ها و قالب‌های گچی مورد استفاده در حیطه مراقبت‌های اولیه، همراه با اطلاعاتی درباره اندیکاسیون‌ها و پیگیری در جداول 4-2 مورد بحث قرار گرفته‌اند. توصیف تمامی آتل‌ها در حالتی است که هنوز بانداژکشی روی آنها بسته نشده است.

اصول عمومی درمان شکستگی
حفظ امتداد شکستگی در یک وضعیت آناتومیک خوب در سرتاسر درمان حایز اهمیت است. دفرمیتی زاویه‌دار قابل قبول در دست، بسته به محل شکستگی متغیر است. دفرمیتی چرخشی در دست هرگز قابل قبول نیست.
شکستگی‌های پایدار عموما طی 2-1 هفته متعاقب به‌کارگیری قالب گچی به منظور ارزیابی مناسب بودن قالب گچی و وضعیت شکستگی و برای انجام رادیوگرافی به منظور کنترل بهبود و همراستایی شکستگی مورد بازبینی مجدد قرار می‌گیرند. ولی شکستگی‌های دست و ساعد اغلب طی هفته اول مجددا بازبینی می‌شوند.
شکستگی‌های جابه‌جا شده نیازمند جا اندازی بسته و متعاقبا رادیوگرافی پس از جااندازی به منظور اطمینان از همراستایی استخوان هستند. هم شکستگی‌های جابه‌جا شده و هم شکستگی‌های ناپایدار باید هوشیارانه به منظور اطمینان از حفظ وضعیت مناسب پایش شوند. در صورتی که جا اندازی یا وضعیت آناتومیک حفظ نشود، ارجاع سریع به یک متخصص ارتوپدی الزامی است.

آتل‌ها و قالب‌های اندام فوقانی
آتل ناودانی اولنار (Ulnar Gutter)
 
کاربردهای رایج: شکستگی‌های بدون جابه‌جایی و پایدار سر، گردن و تنه(شفت) متاکارپ‌های چهارم و پنجم با زاویه‌دار شدن مختصر و بدون دفرمیتی چرخشی؛ شکستگی‌های بدون چرخش و بدون جابه‌جایی شفت و آسیب‌های شدید بافت نرم فالانکس‌های پروگزیمال و دیستال چهارم و پنجم؛ شکستگی‌های بوکسورها (شکستگی‌های دیستال متاکارپ پنجم، شایع‌ترین آسیبی که برای آن آتل / قالب ناودانی اولنار مورد استفاده قرار می‌گیرد)
 
نحوه کاربرد: آتل از پروگزیمال ساعد آغاز شده و تا کمی فراتر از مفصل اینترفالانژیال دیستال (DIP) امتداد می‌یابد (شکل1). پدهای قالب گچی بین انگشتان قرار می‌گیرند.
 
وضعیت کارکردی: مچ مختصری اکستانسیون دارد در حالی که مفاصل متاکارپوفالانژیال (MCP) به میزان 90-70 درجه خم شده‌اند و مفاصل اینترفالانژیال پروگزیمال (PIP) و DIP‌ به میزان 10-5 درجه خم شده‌اند.

گچ ناودانی اولنار
 
کاربردهای رایج: درمان قطعی یا جایگزین آسیب‌هایی که به طور شایع با آتل ناودانی اولنار درمان می‌شوند.
 
نحوه کاربرد: به صورت ایده‌آل قالب 48-24 ساعت یا بیشتر پس از آسیب اولیه تعبیه می‌شود تا تورم کاهش یابد. قراردادن مواد قالب مشابه همان روش آتل ناودانی اولنار است به استثنای آنکه گچ یا فیبرگلاس تمام محیط اندام را در بر می‌گیرد (شکل 3).
آتل ناودانی رادیال (Radial Gutter)
 
کاربردهای رایج: شکستگی‌های بدون جابه‌جایی سر، گردن و شفت متاکارپ‌های دوم و سوم بدون زاویه‌دار شدن یا چرخش؛ شکستگی‌های بدون جابه‌جایی و چرخش شفت و آسیب‌های شدید فالانکس‌های پروگزیمال و دیستال دوم و سوم؛ بی‌حرکت‌سازی ابتدایی شکستگی‌های جابه‌جا شده دیستال رادیوس.
 
نحوه کاربرد: آتل در امتداد طرف رادیال ساعد تا کمی فراتر از مفصل DIP انگشت اشاره امتداد می‌یابد در حالی که انگشت شست آزاد است. پدهای قالب بین انگشتان قرار می‌گیرند.
 
وضعیت کارکردی: مچ دست در حالت اکستانسیون مختصری قرار دارد، در حالی که مفاصل MCP‌ به میزان 90-70 درجه خم شده‌اند و مفاصل PIP و DIP به میزان 10-5 درجه خم شده‌اند.

گچ ناودانی رادیال
 
کاربردهای رایج: درمان جایگزین یا قطعی شکستگی‌هایی که ابتدا با آتل ناودانی رادیال درمان شده‌اند.
 
نحوه کاربرد: قرار دادن مواد قالب مشابه همان روش آتل ناودانی رادیال است به استثنای آنکه گچ یا فیبرگلاس تمام محیط اندام را در برمی‌گیرد (شکل 4). قالب معمولا 7-2 روز پس از آسیب اولیه تعبیه می‌شود تا تورم کاهش یابد.
 
نکات و مشکلات: زاویه‌دار شدن یا چرخش جزیی در محل شکستگی ممکن است سبب ایجاد مشکلات کارکردی شوند؛ نظیر مشکل در چنگ زدن، فشردن بین انگشتان، یا تقابل انگشتان (Opposition). از این رو، ارزیابی و پیگیری بسیار دقیق ضروری است.

آتل اسپایکای شست دست
 
کاربردهای رایج: آسیب‌های مشکوک استخوان اسکافویید؛ آسیب‌های لیگامانی پایدار شست؛ درمان ابتدایی شکستگی‌های خارج مفصلی، بدون جابه‌جایی و بدون زاویه‌دار شدن قاعده اولین متاکارپ، ‌تنوسینوویت دو کورون (de Quervain)؛ آرتریت اولین مفصل کارپومتاکارپال.
 
نحوه کاربرد: آتل رویه رادیال ساعد را از یک سوم پروگزیمال ساعد تا کمی دیستال به مفصل اینترفالانژیال شست می‌پوشاند و دور شست را نیز فرامی‌گیرد (شکل 2).
 
وضعیت کارکردی: ساعد در وضعیت خنثی است در حالی که مچ تا 25 درجه در حالت اکستانسیون و شست در وضعیت کارکردی است (یعنی در حالت گرفتن یک قوطی نوشابه).
 
نکات و مشکلات: بی‌حرکت‌سازی شست با یک آتل قابل برداشتن پس از یک آسیب لیگامانی قویا توسط بیماران ترجیح داده می‌شود و نتایج کارکردی آن معادل بی‌حرکت‌سازی با قالب گچی پس از درمان جراحی یا غیرجراحی است.

گچ اسپایکای شست دست
 
کاربردهای رایج: شکستگی‌های بدون جابه‌جایی و مشکوک دیستال اسکافویید، شکستگی‌های خارج مفصلی، فاقد جابه‌جایی و بدون زاویه‌دار شدن قاعده اولین متاکارپ.
 
نحوه کاربرد: قالب در همان موقعیت کارکردی که برای آتل اسپایکای شست توضیح داده شده به کار می‌رود ولی نیازمند آن است که مواد قالب دورتادور اندام پیچیده شوند
 
نکات و مشکلات: به علت آنکه این نوع شکستگی‌ها اغلب جدی هستند و با میزان بالاتری از عوارض همراه‌ هستند، آتل‌بندی درازمدت یک درمان قطعی مناسب نیست. شکستگی‌های داخل مفصلی یا شکستگی‌های زاویه‌دار شده،‌ جابه‌جا شده، یا به طور ناکامل جا انداخته نشده قاعده اولین متاکارپ باید برای ارزیابی به یک متخصص ارتوپدی ارجاع شوند. شکستگی‌های جابه‌جا نشده دیستال اسکافویید قابلیت بالاتری برای بهبود دارند و ممکن است با یک گچ اسپایکای کوتاه شست درمان شوند و پس از 2 هفته گچ باز شده، با رادیوگرافی مورد ارزیابی مجدد قرار گیرند. شکستگی‌های بدون جابه‌جایی یک سوم میانی یا پروگزیمال اسکافویید با یک گچ اسپایکای بلند شست به صورت ابتدایی درمان می‌شوند و نیازمند پایش هوشیارانه برای وقوع عدم جوش خوردگی هستند.
آتل‌بندی دینامیک (Buddy Taping)
 
کاربردهای رایج: پیچ‌خوردگی‌های جزیی انگشت؛ شکستگی‌های بدون زاویه‌دار شدن، بدون جابه‌جایی و پایدار شفت فالانکس‌های پروگزیمال یا میانی.
 
نحوه کاربرد: انگشت آسیب دیده به منظور حفاظت، به وسیله نوار به انگشت مجاور بانداژ می‌شود ولی اجازه حرکت دارد.

آتل دورسال ضد اکستانسیون (Dorsal Extension-Block Splint)
 
کاربردهای رایج: کندگی‌های بزرگ وولار فال‌نکس میانی با پتانسیل نیمه دررفتگی دورسال؛ دررفتگی‌های دورسال جااندازی شده و پایدار مفصل PIP.
 
نحوه کاربرد: در شکستگی‌های همراه با کندگی وولار جا انداخته شده، آتل در حالت فلکسیون 45 درجه مفصل PIP تعبیه می‌شود و در پروگزیمال انگشت ثابت می‌گردد به طوری که اجازه ‌دهد فلکسیون در مفصل PIP صورت گیرد (شکل 6). با رادیوگرافی لترال به طور هفتگی، فلکسیون 15 درجه کاهش می‌یابد تا طی 4 هفته به اکستانسیون کامل برسد و پس از آن نواربندی به انگشت مجاور (Buddy Taping) باید انجام شود. درمان دررفتگی‌های جااندازی شده مفصل PIP مشابه است ولی نیازمند زاویه آغازین برابر با 20 درجه است.


آتل آلومینیمی U شکل
 
کاربردهای رایج: شکستگی‌های فالانکس‌های دیستال.
 
نحوه کاربرد: آتل آلومینیومی از سمت پشتی نوک انگشت تا سطح ولار نوک انگشت تعبیر می‌شود و فقط مفصل DIP‌ را در وضعیت اکستانسیون بی‌حرکت می‌سازد.
آتل انگشت چکشی (Mallet)
 
کاربردهای رایج: کندگی تاندون اکستانسور از قاعده فالانکس دیستال (بالا بدون شکستگی همراه با کندگی).
 
نحوه کاربرد: مفصل DIP‌ توسط یک آتل دورسال پد دار،‌ یک آتل ولار بدون پد یا یک آتل پیش‌ساخته مخصوص انگشت چکشی مختصرا در حالت هیپراکستانسیون قرار داده می‌شود. اکستانسیون مداوم مفصل برای 8-6 هفته ضروری است حتی هنگامی که آتل در حال تعویض است. پذیرش بیمار هر دو هفته ارزیابی می‌گردد. آتل‌گذاری شبانه برای 3-2 هفته دیگر توصیه می‌شود.

آتل وولار/ دورسال ساعد
 
کاربردهای رایج: آسیب‌های بافت نرم دست و مچ؛ بی‌حرکت‌سازی موقت دررفتگی‌ها یا شکستگی‌های استخوان‌های کارپال (به جز استخوان‌های اسکافویید و تراپزیوم)
 
نحوه کاربرد: آتل از قسمت دورسال یا وولار بخش میانی ساعد تا دیستال چین کف دستی امتداد می‌یابد

 وضعیت کارکردی: مچ مختصری در حالت اکستانسیون است.
 
نکات و مشکلات: آتل، پروناسیون و سوپیناسیون ساعد را محدود نمی‌کند و عموما برای شکستگی‌های دیستال رادیال یا اولنار توصیه نمی‌شود. با این حال،‌ یک مطالعه اخیر نشان داد که در مقایسه با گچ‌گیری برای درمان قطعی شکستگی سگکی (buckle) مچ دست در کودکان، یک آتل گچی قابل برداشتن، کارکرد فیزیکی و رضایت بیمار را بهبود می‌بخشد بدون آنکه در میزان درد یا بهبود تفاوتی ایجاد نماید.

گچ کوتاه اندام فوقانی
 
کاربردهای رایج: شکستگی‌های بدون جابه‌جایی یا با جابه‌جایی مختصر دیستال مچ نظیر شکستگی‌های کالیس  و اسمیت یا شکستگی‌های ترکه‌ای (greenstick)، سگکی، فیزیال در کودکان؛ شکستگی‌های استخوان‌های کارپال به جز استخوان‌های اسکافویید و تراپزیوم.
 
نحوه کاربرد: قالب گچی از یک‌سوم پروگزیمال ساعد تا دیستال چین کف دستی در سمت وولار و کمی پروگزیمال به مفاصل MCP در سمت دورسال امتداد می‌یابد.
 
وضعیت کارکردی: مچ در وضعیت خنثی و مختصرا در حالت اکستانسیون است، مفاصل MCP آزاد هستند.
 
نکات و مشکلات: مشابه همان مواردی هستند که برای آتل ساعد ذکر شد.

آتل انبری (Sugar-Tong) منفرد
 
کاربردهای رایج: درمان حاد شکستگی‌های دیستال رادیال و اولنار.
 
نحوه کاربرد: آتل از چین کف دستی پروگزیمال آغاز شده در امتداد سطح ولار ساعد و دور آرنج طی سیر می‌کند و تا سطح دورسال مفاصل MCP امتداد می‌یابد
 
وضعیت کارکردی: ساعد در وضعیت خنثی است و مچ دست مختصری اکستانسیون دارد.
 
نکات و مشکلات: آتل، مچ و آرنج را ثابت می‌کند و پروناسیون و سوپیناسیون ساعد را محدود می‌نماید ولی آن را حذف نمی‌کند.

آتل خلفی بلند اندام فوقانی
 
کاربردهای رایج: درمان حاد و قطعی آسیب‌های آرنج، قسمت پروگزیمال و میانی شفت ساعد و مچ دست؛ درمان حاد شکستگی‌های دیستال رادیال (غیر سگکی) و یا اولنار در کودکان.
 
نحوه کارکرد: آتل از آگزیلا آغاز می‌شود و در سطح خلفی آرنج در حالتی که 90 درجه خم شده است امتداد می‌یابد و در امتداد اولنا تا چین کف دستی پروگزیمال طی مسیر می‌کند.
 
نکات و مشکلات: آتل خلفی برای شکستگی‌های ناپایدار یا پیچیده دیستال ساعد توصیه نمی‌شود.

گچ بلند اندام فوقانی
 
کاربردهای رایج: درمان قطعی آسیب‌هایی که ابتدائا با آتل خلفی درمان شده‌اند.
 
نحوه کاربرد: قالب از قسمت میانی استخوان بازو تا چین کف دستی دیستال در سمت وولار و کمی پروگزیمال به مفاصل MCP در سمت وورسال امتداد می‌یابد.
 
وضعیت کارکردی: آرنج 90 درجه خم شده است در حالی که مچ دست در یک وضعیت خنثی با اکستانسیون مختصر قرار دارد.
 
نکات و مشکلات: گذاشتن پد به میزان کافی در ناحیه اوله کرانون، استیلویید اولنا‌و حفره آنته‌کوبیتال از تخریب پوست پیشگیری می‌کند. پزشکان به ویژه لایه ابتدایی، روی حفره آنته‌کوبیتال قرار نگیرد. گچ‌های بلند اندام فوقانی بیش از همه در کودکان به علت شیوع شکستگی‌های دیستال رادیال، اولنار و دیستال استخوان بازو به کار می‌رود.

آتل انبری مضاعف
 
کاربردهای رایج: درمان حاد آسیب‌های آرنج و ساعد شامل شکستگی‌های کالیس.
 
نحوه کاربرد: پزشکان لازم است که آتل‌بندی را با قراردادن یک آتل انبری منفرد همان گونه که در بالا توضیح داده شد آغاز نمایند (شکل 8). سپس یک آتل انبری دوم تعبیه می‌شود و از محل اتصال دلتویید در سمت دیستال آغاز شده،‌ دور آرنج در حالتی که 90 درجه خم شده است طی مسیر می‌کند و تا فاصله 3 اینچ از آگزیلا امتداد می‌یابد
 
نکات و مشکلات: آتل، پروناسیون و سوپیناسیون فوقانی را مهار می‌کند و برای شکستگی‌های پیچیده یا ناپایدار دیستال ساعد و آرنج ارجح است.

آتل‌ها و قالب‌های گچی اندام تحتانی
آتل خلفی مچ پا (Post-Mold)
 
کاربردهای رایج: پیچ‌خوردگی حاد و شدید مچ پا، شکستگی‌های منفرد و بدون جابه‌جایی قوزک پا، شکستگی‌ها و آسیب‌های حاد بافت نرم پا.
 
نحوه کاربرد: آتل از سطح کف پایی انگشت شست پا یا سر استخوان‌های متاتارس آغاز شده و در امتداد سطح خلفی ساق امتداد می‌یابد و در فاصله 2 اینچی دیستال سر فیبولا پایان می‌یابد تا از تحت فشار قرار گرفتن عصب پرونئال مشترک اجتناب شود.
 
نکات و مشکلات: برای به کارگیری موثر، بیمار باید در یک وضعیت خوابیده به شکم قرار گیرد در حالی که زانو و مچ پا به میزان 90 درجه خم شده‌اند.

آتل رکاب‌دار
 
کاربردهای رایج: آسیب‌های حاد مچ پا، شکستگی‌های منفرد بدون جابه‌جایی قوزک پا.
 
نحوه کاربرد: آتل از سمت لترال قسمت میانی ساق آغاز شده، دور پاشنه پا می‌چرخد و در سمت مدیال قسمت میانی ساق پایان می‌یابد. وضعیت کارکردی به صورت خم شدن مچ پا تا 90 درجه است (خنثی(
 
نکات و مشکلات: آتل‌های رکاب‌دار و خلفی مچ پا بی‌حرکت‌سازی مچ را به میزان قابل مقایسه‌ای فراهم می‌سازند. اگرچه آتل رکاب‌دار برای درمان کوتاه مدت پیچ‌خوردگی‌های حاد مچ پا کفایت می‌کند، شواهد به نفع یک رویکرد کارکردی برای درمان پیچ‌خوردگی‌های ناشی از پیچش مچ پا به داخل (inversion) با استفاده از یک بریس بنددار نرم یا نیمه‌سفت هستند.
یک آتل حجیم جونز (Bulky Jones) نوعی از آتل رکاب‌دار است که به صورت حاد برای آسیب‌های شدیدتر مچ پا به کار می‌رود. اندام تحتانی با پنبه پوشانده می‌شود و با یک آتل رکاب‌دار تقویت می‌گردد به طوری که فشار و بی‌حرکتی اعمال گردد در عین حالی که امکان تورم قابل توجه نیز وجود دارد.

گچ کوتاه اندام تحتانی
 
کاربردهای رایج: درمان قطعی آسیب‌های مچ پا.
 
نحوه کاربرد: قالب گچی از سر متاتارس‌ها شروع شده و در فاصله 2 اینچ دیستال به سر فیبولا پایان می‌یابد. پدهای اضافه روی برجستگی‌های استخوانی شامل سر فیبولار و هر دو قوزک قرار داده می‌شود.
 
وضعیت کارکردی: مچ پا با زاویه 90 درجه خم شده است (خنثی(
 
نکات و مشکلات: توصیه‌های تحمل وزن براساس نوع و پایداری آسیب و تحمل و ناراحتی بیمار تعیین می‌شود. قالب‌های کوتاه ساق که می‌توان با آنها راه رفت برای شکستگی‌های بدون جابه‌جایی فیبولا و متاتارس کفایت می‌کند. چکمه‌های ساق بلند مخصوص راه رفتن، جایگزین‌های قابل قبولی برای آسیب‌های کم خطر از نظر عوارض هستند.

کفه‌های گسترش یافته انگشتان پا
 
کاربردهای رایج: بی‌حرکت‌سازی (قابل مقایسه با چکمه‌های ساق بلند یا قالب‌های کفش مانند)؛ شکستگی‌های دیستال متاتارس و فالانکس‌ها، به خصوص انگشت.
 
نحوه کاربرد: یک کفه که از گسترش دادن ساده قالب گچی فراتر از نوک انگشتان پا ایجاد شده است از خم شدن انگشت ممانعت به عمل آورده و خم شدن به پشت (دورسی فلکسیون) را محدود می‌کند
 
نکات و مشکلات: قالب گچی باید به شکل قوس طولی مدیال پا  قالب‌گیری شود در حالی که مچ در زاویه 90 درجه است تا امکان راه رفتن موفقیت‌آمیز فراهم شود.

آتل خلفی زانو
 
کاربردهای رایج: ثابت کردن آسیب‌های حاد بافت نرم (مانند، پارگی تاندون عضله چهارسر یا تاندون کشکک، پارگی لیگامان صلیبی قدامی)، شکستگی یا دررفتگی کشکک و سایر آسیب‌های تروماتیک اندام تحتانی به ویژه هنگامی که بی‌حرکت‌کننده زانو در دسترس نیست یا به علت تورم یا اندازه اندام بیمار غیرقابل استفاده است.
 
نحوه کاربرد: آتل باید از کمی زیر چین گلوتئال آغاز شود و کمی پروگزیمال به قوزک‌ها پایان یابد.
 
وضعیت کارکردی: زانو در حالت فلکسیون‌ مختصر قرار داده می‌شود.
 
نکات و مشکلات: در صورتی که بی‌حرکت سازی مچ پا مورد نیاز است (مثلا در آسیب‌های شفت تیبیا) آتل باید امتداد داده شود تا استخوان‌های متاتارس را نیز در بر گیرد.

   


نظرات()  
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر

پرستاری