تبلیغات
پرستاری - بخیه زدن1

بخیه زدن

ترمیم پارگی‌های پوست مهارت مهمی در رشته طب خانواده محسوب می‌شود. گزینه‌های سرپایی برای این منظور عبارت‌اند از: بخیه زدن، استفاده از چسب‌های بافتی(tissue adhesive)، استفاده از استاپلر (دستگاه منگنه و بخیه خودکار) و نوار چسب‌های مخصوص بستن پوست. پزشکان باید با انواع روش‌های بخیه زدن مانند بخیه‌های ساده، ممتد، و ماترس(mattress) آشنا باشند. هرچند بخیه زدن بهترین روش برای ترمیم پارگی‌ها محسوب می‌شود، استفاده از چسب‌های بافتی از نظر جلب رضایت بیماران، میزان عفونت و احتمال ایجاد بافت اسکار در مناطقی که پوست تحت کشش زیاد نیست، مشابه بخیه زدن است و از طرفی ممکن است این روش هزینه‌ـ‌اثربخش‌تر نیز باشد. تکنیک بافتن موهای متقابل در چسب‌های بافتی نیز در ترمیم پارگی‌های پوستی موثر است. با استفاده از سوزن‌های ظریف‌تر، تزریق با سرعت‌ آهسته‌تر و گرم کردن یا بافر کردن محلول قبل از تزریق، می‌توان سوزش ناشی از تزریق محلول بی‌حسی موضعی را کمتر کرد. مطالعات نشان‌ داده‌اند که استفاده از آب شهر برای شستشوی زخم بی‌خطر است، پماد وازلین به اندازه آنتی‌بیوتیک در مراقبت پس از ترمیم زخم موثر است و خیس شدن زخم به فاصله 12 ساعت پس از ترمیم، خطر عفونت را افزایش نمی‌دهد. آموزش بیماران پس از ترمیم زخم از مسایل مهمی است که نباید فراموش کرد...

اگرچه درمان موارد ترومای حاد به طور معمول توسط بخش‌های اورژانس انجام می‌شود، پزشکان خانواده باید از آمادگی کافی جهت درمان پارگی‌های حاد برخوردار باشند. این مهم مستلزم احاطه علمی بر نحوه ارزیابی زخم، آماده‌سازی زخم و تکنیک‌های درست ترمیم زخم، دانستن زمان ارجاع بیمار به جراح جهت درمان جراحی تخصصی و نحوه ارایه مراقبت‌های پیگیری پس از ترمیم است.

 

ارزیابی و آماده‌سازی زخم

ارزیابی زخم باید در بدو مراجعه بیمار انجام شود و خونریزی زخم با اعمال فشار مستقیم کنترل گردد. سپس باید از بیمار شرح‌حال گرفت و در مورد مواردی همچون مکانیسم ایجاد آسیب و زمان آن و نیز اطلاعات سلامت شخصی (مانند وضعیت ابتلا به ویروس نقص ایمنی انسانی و دیابت؛ سابقه واکسیناسیون کزاز؛ آلرژی به لاتکس، محلول‌های بی‌حسی موضعی، نوار چسب یا آنتی‌بیوتیک‌ها) سوال نمود. جستجوی دقیق محل پارگی به منظور تعیین شدت آسیب و نیز بررسی پارگی یا عدم پارگی عضلات، تاندون‌ها، اعصاب، عروق خونی یا آسیب دیدن استخوان باید انجام شود. وضعیت کارکردی و عصبی‌ـ‌عروقی در اندام مبتلا باید به دقت و پیش از اقدام به ترمیم زخم ارزیابی گردد. پارگی‌هایی که با نمایان شدن بافت‌های زیرجلدی یا تداوم خونریزی همراه هستند، باید ترمیم شوند، هرچند برخی از زخم‌ها که از شدت آسیب کمتری برخوردار هستند (مثلا پارگی‌‌های ساده دست با طول کمتر از 2 سانتی‌متر) ممکن است با درمان محافظه‌کارانه التیام یابند.

توصیه‌های کلیدی برای طبابت

توصیه بالینی

رتبه‌بندی شواهد

می‌توان از سالین یا آب شهر برای شستشوی زخم استفاده کرد اما نباید از بتادین، محلول‌های پاک کننده (دترژان) یا آب اکسیژنه استفاده نمود.

B

سوزش ناشی از تزریق ماده بی‌حسی موضعی را می‌توان با تزریق آهسته‌ آن و نیز بافر کردن محلول مورد نظر کاهش داد.

B

بخیه زدن بهترین روش برای ترمیم پارگی‌های پوست است

C

چسب‌های بافتی از نظر نتایج زیباشناختی، میزان باز شدن زخم و خطر عفونت با بخیه‌ زدن برابری می‌کنند.

A

مالیدن وازلین بر روی زخم استریل به اندازه استعمال پماد آنتی‌بیوتیکی روی زخم در بهبود روند التیام موثر است.

B

A: شواهد بیمار محورقطعی با کیفیت مطلوب؛ B: شواهد بیمارمحور غیرقطعی یا با کیفیت محدود؛ C: اجماع، شواهد بیماری‌محور، طبابت رایج، عقیده صاحب‌نظران یا مجموعه موارد بالینی.

اهداف ترمیم پارگی‌های پوست عبارت‌اند از: برقراری هموستاز، پیشگیری از ایجاد عفونت، بازگرداندن کارکرد بافت‌های آسیب‌دیده و دستیابی به نتایج زیبایی‌شناختی مطلوب با حداقل تشکیل بافت اسکار. درمان قطعی پارگی به مدت طی شده از زمان ایجاد آسیب، در دسترس بودن وسایل و ابزارهای لازم برای ترمیم پارگی و میزان مهارت پزشک بستگی دارد. راهکارهای ارجاع بیمار و مشورت با جراح در مورد ترمیم‌ پارگی‌های خاص در جدول‌1 ارایه شده است.

فاصله زمانی مطلوب از زمان ایجاد آسیب تا ترمیم پارگی به طور دقیق مشخص نشده است. محل آناتومیک زخم، میزان سلامت بیمار، مکانیسم آسیب و آلودگی زخم همگی در تصمیم‌گیری درباره زمان ترمیم پارگی نقش دارند. بستن موفقیت‌آمیز زخم‌های غیر‌آلوده تا 12 ساعت پس از زمان آسیب هم مقدور است. حتی پارگی‌های تمیز در نسوج پرعروق مانند پوست صورت یا سر در بیماران سالم را می‌توان با فاصله بیشتری نسبت به زمان آسیب نیز ترمیم کرد، هرچند خطر عفونت را باید به حداقل رساند. این دسته از پارگی‌ها را صرف‌نظر از محل آسیب، باید با بخیه‌های ساده غیرممتد بست و دقت کرد که بخیه چندان سفت نباشد و تنها برای نزدیک کردن لبه‌های زخم کفایت کند. راه حل دیگر آن است که در صورت عدم بروز عفونت، زخم به مدت 5-3 روز پانسمان فشاری (packed) شود و سپس به شکل اولیه تاخیری ترمیم گردد. در صورت بروز عفونت، زخم را باید به حال خود رها کرد تا به صورت ثانویه ترمیم شود. در هر دو روش مذکور باید مراقب عفونت زخم بود و ضمنا هر دوی این روش‌ها قابلیت رسیدن به نتایج زیبا‌شناختی مطلوب را دارا هستند.

شستشوی زیاد زخم با نرمال سالین یا آب شهر سبب می‌شود تا اجسام خارجی از محل زخم شسته شوند و غلظت باکتری‌های مستقر کاهش یابد و بدین ترتیب میزان عفونت پس از ترمیم کمتر شود. استفاده از محلول‌های شستشوی گرم، برای بیمار راحت‌تر است. نباید از محلول‌های بتادین، آب اکسیژنه و پاک‌کننده (detergent) استفاده کرد چرا که سمیت این مواد برای فیبروبلاست‌ها مانع از روند طبیعی التیام زخم می‌شود. بهتر است زخم را با استفاده از یک سرنگ 60-30 سی‌سی و یک سوزن شماره 18 یا یک آنژیوکت شستشو داد زیرا در این حالت پاکسازی زخم با فشار 8-5 پوند بر اینچ مربع و بدون آسیب به نسج انجام می‌شود. هرگونه جسم خارجی را باید به کمک پنس از داخل زخم بیرون کشید و بافت‌های مرده را با دبریدمان تیز(sharp) جدا کرد تا خطر عفونت زخم کاهش پیدا کند. اجسام خارجی نزدیک عروق خونی، اعصاب و مفاصل را باید با دقت خارج کرد و در مواردی هم باید ارجاع بیمار به جراح را در نظر داشت. موهای موضع را باید با ماشین اصلاح (و نه تیغ) حذف کرد تا از آلودگی زخم پیشگیری به عمل آید؛ نباید موهای ابروی بیمار را اصلاح کرد چرا که رشد مجدد موهای این ناحیه قابل پیش‌بینی نیست و نیز ممکن است لبه‌های زخم پس از ترمیم به طور یکدست در مجاورت هم قرار نگیرند.


پرستاری